Geef mij één reden waarom ik jou zou liefhebben
GrijzeWolf en WassendeMaan

 

 

Dit boek is een leerboek. Een dialoog tussen twee mensen die nietsvermoedend op een dag met elkaar een gesprek begonnen dat nooit meer ophield. Zo is er een handboek ontstaan voor iedereen die hetzelfde pad wil volgen als de hoofdpersonen. Stap voor stap kun je de reis volgen en tot je nemen wat de hoofdpersonen meemaken op het gebied van onder andere hun ego, bewustzijn, emoties, seksualiteit, intelligentie en vooral op het gebied van liefde. Wanneer je het uit hebt ligt er een waardevol naslagwerk voor je.
Het begrip “liefde” zal voor jou nooit meer hetzelfde zijn.

Een voorproefje;

Hoofdstuk 10

De weg

De weg heen is moeizaam en lang

De weg terug is nog moeizamer en vraagt het uiterste

Op zoek naar liefde

Wees gerust, het is de moeite waard

 

Maar hoe zou dat dan moeten, dat totale bewustzijn. Al die enkele bewuste mensen was het tot nu toe niet gelukt om dit te verspreiden naar anderen.

Melvy vroeg het aan Mitah en die ging er op door............. 

Het vinden van het totale bewustzijn kan misschien zijn wat je graag wilt Melvy, je mag echter al blij zijn wanneer je het begin van de weg hebt gevonden die naar dat totale bewustzijn toe leidt, het begin tot aan het einde van deze weg kan zo ongelooflijk lang zijn dat je daar meerdere of heel veel incarnaties voor nodig hebt om dat te bereiken. Laten we het maar simpel houden, we staan slechts aan het begin, we zijn nog maar net wakker geworden Melvy. Het is moeilijk om van jezelf te zeggen dat je bewust bent of welk stadium van bewustzijn je hebt bereikt. Het zou denk ik ook arrogant klinken wanneer we dat van ons zelf zouden zeggen. Ik denk echter dat dit alles niet belangrijk is, de poging om bewust te zijn en er naar te handelen is al voldoende, de rest moet groeien.   En nu je vraag........ Het verspreiden van bewustzijn kan nooit op grote schaal gebeuren omdat het een strikt persoonlijke ontwikkeling is. Ik kan jou niet bewust maken, dat doe je altijd zelf, ik mag dan misschien wel degene zijn die allerlei dingen bij jou neerlegt maar jij bepaalt wat je er mee doet. Wanneer ik naar jou kijk dan denk ik dat ik mij gelukkig mag prijzen om dat ik jou heb gevonden, de kans dat dit nogmaals zal gebeuren acht ik zeer klein, misschien zelfs onmogelijk. O ja, natuurlijk komen er nog wel mensen op m’n weg die een eindje zullen mee lopen maar dan toch weer afhaken, ik denk dat het ook zo zal moeten gaan, het karma dat uitgewerkt dient te worden is voor ons allen verschillend en door ons zelf uitgekozen. Kijk maar naar de praktijk Melvy, wanneer je ongevraagd, hoe goed ook bedoeld, je inzichten aan anderen aanbiedt, is er niemand die daar wat mee kan. Uitsluitend zij die willen ontvangen bezitten op dat moment de juiste voedingsbodem en dan kan datgene groeien wat je zaait. Elke andere poging zal falen, in ieder geval op dat moment. Probeer maar uit Melvy, je zult keer op keer weer teleurgesteld raken doordat je het gevoel krijgt niet begrepen te worden, hoewel je bedoelingen zo goed zijn. Tegelijkertijd is dat dan weer een les voor jou, teleurgesteld raken is een emotie en dat betekent dat je het weer hebt laten gebeuren. Het zal ook wel lange tijd zo blijven, het zijn nu eenmaal eigenschappen van de mens en van de ziel die jij bent. Je kunt het dus moeilijk of helemaal niet voorkomen, belangrijk is echter dat je je ervan bewust bent dat je het weer hebt laten gebeuren, een volgende keer trap je dan niet weer in  precies dezelfde situatie. Het vervelende is echter dat er zo ontzettend veel andere situaties zijn, en daardoor is de kans dat het weer gebeurt heel erg  groot.  Maar maak je er niet druk om, daar ben je nu eenmaal mens voor, Slechts het bewust worden van dat het gebeurt is voldoende en dit laatste doet ons gestaag groeien. Hopelijk heb ik je vraag hiermee afdoende beantwoord? Dan gaan we nu verder met het item van vandaag.................                        

 

De weg terug

 

Er is een groot gebrek aan liefde in deze maatschappij. Kijk eens om je heen en zie hoeveel volwassen mensen lopen te tobben en vastlopen vanwege problemen met hun ouders, familie of eigen kinderen, en dit alles door gebrek aan liefde. Ze zijn daar door ook vaak niet in staat om zelf een liefdevolle relatie te onderhouden. Dit eindeloze proces moet stoppen, maar hoe?

 

Je moet ........terug.

 

Terug naar het stadium van kind zijn, terug naar de taal van het hart, je moet het opnieuw leren, je weet het al, en toch moet je het weer opnieuw leren. Je bent het vergeten! 

Opnieuw leren kan op verschillende manieren, je kunt boeken lezen, en die zijn er in vele variaties en uitgaven. Je kunt je in een religie storten, een goeroe zoeken, op yoga gaan, of een van de talrijke spirituele workshops volgen. Er is te veel om op te noemen en alles en iedereen die op dit front bezig is belooft koeien met gouden hoorns. Soms hebben mensen er tijdelijk baat bij, maar meestal bestaat het uit symptoom- bestrijding. Mijn advies luidt: lees als je lezen wilt, doe alles wat je goed dunkt maar bind je nergens emotioneel aan want dan ben je verloren. Je stampt je hersens vol met kennis en dat is juist wat je niet nodig hebt.  Wat je nodig hebt is het vinden van je eigen natuur, het is er en was er al”. “Dan is dat alles wat je daarnet opnoemde dus een omweg” constateerde Melvy. “Ja, dat zou je zo kunnen zien, maar het zijn slechts middelen om ergens toe te komen. Hoewel: wanneer je er over nadenkt is het bijna krankzinnig dat je via deze middelen je eigen natuur weer tracht te vinden. Het is het weer vinden van iets dat er eigenlijk al was, en vreemd is dan het gevoel dat je iets kwijt bent, terwijl het er nog steeds is. Toch is dat kennelijk zo, kijk maar naar jezelf en om je heen. Je ziet in feite één grote zoekende massa en men weet over het algemeen niet waar men naar zoekt. Het pad van bewustzijn opgaan begint bij het vinden van je eigen natuur. Maar dit is zo verschrikkelijk moeilijk, dat je dat soms niet alleen kan, en dan is het verstandig en fijn wanneer je iemand hebt die je bij de hand neemt en tegen jou zegt: ”Kom maar ik zal het je laten zien.” Zo’n persoon noem ik een meester, het is iemand die dit proces al heeft door- gemaakt en weet waar hij het over heeft.   Het verschil tussen een meester en een leraar is: een leraar leert dingen aan, en een meester leert dingen af en verschaft inzicht”.  “Is dat dan echt zo moeilijk?” vroeg Melvy. “Je moet dat toch ook in je eentje kunnen als je zegt dat je eigen natuur er al is.” “Nou, eigenlijk zou ik moeten zeggen tegen jou: probeer het maar, probeer het maar te vinden, als dat zo eenvoudig zou zijn Melvy dan had je mij niet nodig, dan zou de wereld er ook heel anders uitzien. Nee, zo gaat dat niet, ik heb de ervaringen ook met vallen en opstaan verkregen  en heb ook iemand gekend die mij leidde, dat zijn dan, zo noemen we dat nu eenmaal, de meesters. Het woord zegt mij helemaal niets, ik ben niet statusgebonden meer, het wil uitsluitend zeggen dat deze mens de ervaringen bezit en dat, wanneer jij dat wilt, aan jou kan of mag overdragen. Wanneer de overdracht dan met succes heeft plaats gevonden, ben je z’n gelijke en vallen de verschillen in ervaringen, die altijd tijdelijk zijn, weg. Er is inzicht voor nodig Melvy, dat processen zo werken.  Dit laatste hebben we nodig, inzicht is iets anders dan kennis. Kennis is opgeslagen in de hersenen, maar inzicht komt via het hart. En inzicht ligt in natuurlijk-zijn besloten. Kijk naar jonge kinderen en je zult het zien: ze hebben geen last van remmingen, ze doen slechts. Neem de moeite eens om jezelf klein te maken tegenover zo’n kleintje, ik bedoel op ooghoogte, en kijk dan eens in die twee ogen, ze kijken je aan, ze draaien niet weg zo als bij volwassenen, nee, ze kijken je nieuwsgierig aan en helemaal open, dat komt omdat hun hersenen nog niet overladen zijn met kennis, ze zijn nog natuurlijk.  Eens zat ik op een bank een sinaasappel te eten en een stukje verderop speelde een klein meisje, later bleek dat ze op haar moeder wachtte. Ik zei: “Hé, kom eens hier, wil je een stukje sinaasappel?”  “Ja hoor”, zei het meisje, nam het stukje fruit aan  en sabbelde er vrolijk op los. “Hoe heet jij?” vroeg zei mij. “Ik heet Mitah,” zei ik. “Dan ben jij mijn vriendje,” zei ze spontaan, en met een frons in haar voorhoofd voegde zij er nog aan toe: “en ik ben een vriendinnetje.”  Zo eenvoudig gaat dit bij kinderen, en toen haar moeder naar buiten kwam schreeuwde ze: “Mamma, dit is mijn vriendje Mitah”. En deze eigenschappen, het natuurlijk zijn, dienen wij weer te leren, pas dan kan een mens zich weer gelukkig voelen. Vraag je in alle oprechtheid maar eens af Melvy waarom wij dat als volwassenen niet meer zoals kinderen kunnen. Het woord volwassen is eigenlijk misplaatst omdat ik denk dat zolang wij leven, de mens nooit echt volwassen kan worden.

Er is veel meer, maar…………..

Daarvoor moet je in het boek zijn.