Klik voor geluidsbestand op Omrop Fryslân

Deze recensie is overgenomen uit de nieuwe Amelander: december 2005/10

Het vrijetijdsmagazine van en voor Ameland

Over GrijzeWolf, de auteur en zijn nieuwste boek.

                                                                 Hedwig de Jong.

 

Een tijd geleden hebt U in dit blad een boekbespreking van mij kunnen lezen. De titel van dit  boek was: Veel wegen leiden naar je centrum, geschreven door GrijzeWolf en uitgegeven door de uitgeverij Charoon. Toen heb ik ook uit de doeken gedaan wat de naam Charoon betekent en waar hij voor staat. Dat is ook te lezen op www.charoon.nl. Ik vond het een moeilijk boek om te bespreken en dat heb ik aan de uitgever verteld. Die had toen het lumineuze idee dat ik er over in gesprek zou kunnen gaan met de schrijver. Daar kon ik me wel in vinden, want natuurlijk vraagt men zich af: Wie is GrijzeWolf, waarom gebruikt hij dat pseudoniem waar haalt hij inspiratie vandaan? Omdat mij een tweede boek ter bespreking was aangeboden vond ik de tijd gekomen om het geplande gesprek te laten plaatsvinden.
Het is een indrukwekkend relaas geworden.

Op Ameland.
Per toeval is GrijzeWolf op Ameland terecht gekomen. Maar wat is toeval? Hoe vaak vinden er dingen plaats waar van je zegt dit kan geen toeval zijn? Gebeurtenissen vallen opeens op hun plaats en verklaren veel wat in het verleden gebeurd is. Mijn gesprekspartner gelooft er heilig in dat wij allen geleid worden door een hogere macht. Een engel, een gids, een begeleider, of hoe je het ook maar noemen wilt. Van Ameland wil hij nooit meer weg, of hij moet er toe gedwongen worden. Hier voelt hij zich helemaal opgenomen door de mensen en in de prachtige natuur en vooral de zee vindt hij enorm. Zit hij in de put, wil hij zich concentreren of in zichzelf keren, dan is er maar één plek voor hem: Hij pakt zijn fiets, rijdt oost aan naar de Kooikerduinen, vleit zich neer op een duintop geniet van het steeds wisselende uitzicht en voelt zich tevreden. De trekvogels die in de herfst op en om de plassen verblijven, de broedende vogels in het voorjaar, de bloeiende planten in de zomer, het stemt hem alles tot een groot, stil geluk. Dit stukje natuur ervaart hij als de schoot van God.

Zijn jeugd.
 De jeugd van G.W was geen prettige. Hij is vaak verhuisd en moest vaak van school wisselen, hij kwam zelfs in het buitenland terecht. Het is voor een kind geen prettige ervaring om steeds opnieuw in een ander omgeving te moeten wonen. Je hebt geen vastigheid, kunt weinig echte vrienden maken en krijgt de tijd niet om te wortelen, vaak wordt je dan ook nog het onderwerp van pesterijen. Maar hoe zijn kindertijd ook was een ding is hem steeds bijgebleven: Zijn interesse in de geschiedenis en het leven van de Indianen. Wat hij er maar over te weten kon komen sloeg hij in zijn hoofd op en alle boeken die hij er over kon lezen las hij stuk. Ook in zijn spel kwam dat tot uitdrukking. Hij maakte prachtige pijl en bogen tot zelfs in zijn puberteit toe. Dit gaf natuurlijk ook weer aanleiding tot plagerijen.

 

Aruba.
Zijn militaire diensttijd bracht hij door als marinier op Aruba. En dat eiland heeft hij nooit kunnen vergeten. Het bleef aan hem trekken.Niet dat het voortdurend door zijn hoofd spookte maar bij tijd en wijle dook het vreemde verlangen er naar weer op.Eigenlijk kon hij het geen plaats geven . Zijn verdere leven verliep ook niet helemaal zonder schrammen of bulten maar uiteindelijk kwam alles toch op zijn pootjes terecht.
Toen hij eens gedachteloos een cd opzette bleek dat Antilliaanse muziek te zijn. Deze muziek greep hem zo aan dat hij besloot ik moet terug naar Aruba, ik moet uitzoeken wat mij met dit eiland verbindt.
Op reis naar het verleden.
Zo gezegd, zo gedaan. Hij vertelt: Na een vliegreis van 9 uur landden we op Aruba. Eindelijk na 47 jaar terug.We genoten echt van de heerlijke vakantie. Maar daarvoor alleen was ik natuurlijk niet gekomen. Na veel gesoebat en heen en weer getelefoneer kregen we uiteindelijk toestemming om de marinebasis te bezoeken. Veel herkenbare punten waren nog aanwezig, maar wat was er veel veranderd!. Uitgebreid werden we rondgeleid en kregen een heerlijke maaltijd voorgeschoteld. Het was een fantastische ervaring. Maar toch voelde ik mij niet voldaan, dit was niet waar ik voor gekomen was. Het gevoel dat ik al jarenlang bij mij droeg was nog niet weg, eigenlijk werd het alleen maar sterker.

De Tunnel of Love.
Toen onze vakantie al bijna afgelopen was kreeg ik weer een ingeving. Ik wilde perse naar de Tunnel of Love. Deze behoord bij een stelsel van ondergrondse grotten die midden in een natuurgebied liggen. Nog nooit eerder had ik deze plaats bezocht en toch moest en zou ik er naar toe.
Een gids die een brandend fakkel droeg ging met ons mee de grot in. Na een tijdje door donkere enge gangen gelopen en gebukt door nauwe openingen gekropen te zijn, kwamen we op een open plek. Onze gids vertelde dat hier vroeger een indianenstam, de Arawaks verblijf hield. Nadat hij dit verteld had gebeurde er iets heel vreemds met mij. Het leek wel of alle leven uit mij gezogen werd en ik kon nog net, zwaar ademend roepen:”Ik ga dood ik kom hier niet meer uit.” Ik kon mijn ene voet niet meer voor de andere krijgen en kreeg bijna geen lucht meer. Mijn mede reiziger en de gids trokken mij met veel moeite langs glibberige rotsen naar buiten. Onderweg doofde ook de fakkel nog zodat de ramp compleet was. Toen we buiten kwamen zakte ik uitgeput op de grond. “Wat was dat nou met jou?” vroeg de gids vol verbazing. Ik vertelde hem van het aanhoudende heimwee dat ik steeds naar Aruba gehad had en steeds het gevoel bij mij droeg dat ik er naar toe moest. De gids verzonk even in gedachten, knikte en zei toen:”Ik weet het, jij bent je geest terug wezen halen, die je in een vorig leven hebt moeten achterlaten. Ik barstte weer in tranen uit. Hij nam mij in zijn armen en sprak:”Jij bent mijn broeder, ik ben er ook een, wij zijn Arawaks.”

Eindelijk gerust.
Na zijn vertrek bleef ik verward en emotioneel achter. Wij vertrokken weer naar ons hotel om de zaken op een rijtje te zetten. Natuurlijk kon ik het gebeuren niet uit mijn gedachten zetten en hebben we over alles nagedacht en gesproken. Al pratende begon het kwartje te vallen.
In een vorig leven ben ik waarschijnlijk abrupt om het leven gekomen zonder afscheid te kunnen nemen van mijn dierbaren. Mijn geest is toen hier achtergebleven en nu vele levens later heb ik hem weer op gehaald en daar was een opnieuw sterven op de zelfde plek voor nodig.
De puzzelstukjes vielen op hun plaats en ik was er achter wat mij mijn leven zo gedreven had. Eindelijk kwam er een helende rust over me heen en voelde ik dat het goed was.
Gelukkig en bevrijd keerden we terug zonder pijn en verdriet met het gevoel dat het nu klaar was. Toen heb ik ook het besluit genomen om mij als schrijver GrijzeWolf te noemen, mijn indianennaam. Tenslotte ben ik een Arawak.

De boeken.
In het boek: Veel wegen leiden naar je centrum, beklemtoont G.W. dat er vele wegen zijn die naar je centrum leiden, maar je moet dan wel alle wegen gaan om die ene weg te vinden die er voor zorgt dat jij je doel bereikt. Met het voorgaande interview in je achterhoofd is deze stelling heel goed te begrijpen.
Het tweede boek is getiteld: Geef mij een reden waarom ik jou zou liefhebben. Ook dit boek moet je lezen met zijn levensverhaal in je achterhoofd. Het is een min of meer autobiografische beschrijving hoe een heel hechte vriendschap uit kan groeien tot een grote liefde. Dit boek heeft hij geschreven samen met WassendeMaan en het gaat natuurlijk over de liefde.Het is echter niet gebaseerd op romantiek maar op pure levenservaring. Verstandelijk is niet te verklaren waarom dit allemaal geschreven is.De schrijvers willen een gevoel van verbondenheid delen met de lezers, uit liefde voor de mens, zo schrijven zij in hun voorwoord.
Liefde is vaak zeer complex en moeilijk te doorgronden.De auteurs willen ons laten ervaren dat elk hoofdstuk als in een vloeiende beweging overgaat in het andere hoofdstuk, zodat het begrip liefde eindelijk zijn realiteit kan krijgen.
Dit roept bij mij een beeld op van een grote diepe oceaan waarvan de golven met elkaar de liefde verbeelden. Ze deinen rustig in een kalm ritme of ze rollen woest en niet te stuiten over elkaar heen of ze laten het schuim hoog opspatten om dan weer kalm en rustig verder te deinen in hun eindeloos ritme, steeds weer opnieuw dezelfde beweging.Zo beelden ze steeds de liefde uit die zich ook telkens op een andere manier openbaart.
De hoofdstukken (de golven) zijn de ontmoeting, de dromen, het inzicht, de kennis, de verandering, de intelligentie, de taal, diverse invloeden, het verlangen, de stilte, het wachten, de seksualiteit…en nog veel meer! U merkt wel; de liefde is veelzijdig!
Het verhaal gaat over twee mensen, Melvy en Mytah, die over alles wat met deze liefde te maken heeft in dialoog treden en dat leidt vaak tot bijzondere conclusies.
Het is geen boek dat je in één adem uitleest. Nee, na elk hoofdstuk heb je wel even tijd nodig om wat je gelezen hebt tot je laten doordringen en te verwerken voordat je weer verder leest.
Wil je een antwoord krijgen op de vraag van de titel van het boek? Lees het dan, want pas als je het helemaal gelezen hebt, kun je er achter komen.

Geef mij één reden waarom ik je zou liefhebben. ISBN 90-809209-3-2
Veel wegen leiden naar je centrum ISBN 90-809209-1-6
Beide boeken zijn uitgegeven door Uitgeverij Charoon en verkrijgbaar via http://www.charoon.nl/